home > blog > Een claim op de wereld

Een claim op de wereld

Ieder kind heeft recht op liefde, zorg en aandacht, vanaf de eerste seconde van zijn bestaan. Waarom vinden we dat een kind daar recht op heeft, en dat recht mag claimen? Omdat hij anders niet kan overleven. De uiterste consequentie voor een baby die (helemaal) geen liefde, zorg en aandacht krijgt, is dat hij sterft. Dat is het ene uiterste. Wanneer de baby en later het kind op alle cruciale momenten wél ontvangt wat het nodig heeft, kan het zich goed hechten en van daaruit later ook optimaal leren geven. Dat is het andere uiterste.
De meesten van ons zijn nog in leven en hebben dus op zijn minst enige vorm van liefde, zorg en aandacht gehad. Anderzijds hebben de meesten van ons geen heilige supermensen als ouders gehad, dus zijn er ook steekjes gevallen bij grootbrengen van de kind(eren). Kan gebeuren, hoort zo, niks aan de hand.  Ouders met psychische – of verslavingsproblemen hebben vaak véél steekjes laten vallen. En er zijn ook ouders die überhaupt weinig steken gemaakt hebben; sommigen van ons hebben zichzelf grotendeels moeten breien. De meesten van ons moeten de gevallen steken ergens in hun volwassen leven ophalen en rechtbreien. Ook mensen die bij psychisch gezonde ouders zijn opgegroeid, moeten dat. Die hebben alleen meestal een kleiner aantal van die gevallen steken.

Dat ophalen en rechtbreien is een hoop werk. Werk waar we bovendien niet om gevraagd hebben. Wie wil er nou andermans broddellapje herstellen? Dan maken we liever zelf een nieuw breiwerkje, toch? Tja, in veel gevallen is dat precies wat onze ouders gedaan hebben – liever zelf een nieuw lapje breien. Het oude herstellen was iets was waar ze nog nooit van gehoord hadden. Dus werden wij geboren; allemaal schattige, kleine schone leitjes. Dat is een puur menselijk verlangen! En shit, het is geen sinecure om kinderen op te voeden… onze ouders hadden vaak niet eens door dat ze steken lieten vallen. Het waren slechts feilbare mensen met psychische uitdagingen, zoals velen van ons óók zijn.

Leuk hoor, maar wie zitten met de gevolgen? Wij! De broddellapjes! Wij staan voor de keus wat we met onszelf gaan aanvangen. Gaan we werkelijk onze eigen gevallen steken, waar onze ouders ooit verantwoordelijk voor waren, zelf ophalen?  Als je hier iets voelt van: Ik Had Er Recht Op!! Ik Had Het Moeten Krijgen!! Het Is Niet Eerlijk!! Eerst Ben Ik Aan De Beurt Om Te Ontvangen!! dan heb je groot gelijk. Ieder kind heeft recht op voldoende zorg, aandacht en liefde. En wat is het gevolg als je iets niet krijgt wat je wel nodig hebt? Woede. W O E D E N D  kun je zijn, bijvoorbeeld als je ziet dat jouw depressieve vader zijn kleinkind wél de aandacht en zorg geeft die jij zelf zo gemist hebt. Of als je borderline-moeder-met-alcoholprobleem opeist dat jij wel voor háár zorgt als ze ouder wordt. Of als je ontdekt hoe groot het werk is dat je te doen staat wanneer je zelf werkelijk ten volle in het leven wilt staan. Zo hadden je ouders je om te beginnen moeten afleveren, niet als het psychische wrak dat jij je nu voelt. Wel *@#$%^&!!! (vul hier je eigen toepasselijke krachttermen in)!!!

Als je deze gerechtvaardigde woede geen plek geeft, kan het maar zo gebeuren dat je een claim houdt op de wereld. Je projecteert het tekort op een ander, dat is nou eenmaal minder bedreigend dan werkelijk te voelen hoe boos je bent op je ouder(s). ‘Men’ is jou nog iets verschuldigd en zo gedraag je je dan ook. Je vindt het bijvoorbeeld vanzelfsprekend dat jouw werkgever jou onderhoudt, ook al loop je de kantjes eraf. Of je meent dat je recht hebt op de onvoorwaardelijke toewijding van je vrouw, al ben je haar zelf helemaal niet zo toegewijd. Of je eist – meestal niet bewust, maar daarom niet minder voelbaar – dat je kind iets teruggeeft voor de zorg de hij van je krijgt. Een claim op de wereld wordt je meestal niet in dank afgenomen. Hoe begrijpelijk het ook is dat je lijdt onder het tekort dat jou is aangedaan, het heeft geen zin om je gram te halen op de verkeerde plek. Daar creëer je alleen maar nieuwe slachtoffers mee. Het enige wat afdoende is, is het afhechten op de plek waar de steken oorspronkelijk gevallen zijn.

Bij je ouders. Niet dat je hen er per se mee moet confronteren. Als er enige kans is op een goed gesprek, op erkenning, kan dat zonder meer helend werken, zolang je zelf de verantwoordelijkheid neemt voor je eigen woede. Je ouders kunnen het namelijk niet meer over doen. Maar in veel gevallen is een goed gesprek niet mogelijk of niet te verwachten. Dan zul je zelf je claim moeten loslaten, de gevallen steken ophalen en jouw eigen basis zo recht mogelijk moeten breien. Ook al is dat niet eerlijk. Je wordt er wel een beter functionerend en gelukkiger mens van.

Je woede is terecht, die mag zijn plek krijgen. Het is ontstellend dat het zo is gegaan. Daar mag op zeker moment alle aandacht naartoe. Als je die woede werkelijk verwelkomt, en je daarna realiseert dat je het nooit kunt overdoen maar dat je het dus kennelijk toch overleefd hebt, komt er meestal een groot verdriet tevoorschijn. De rouw die je moet nemen om te kunnen groeien.

Kassandra Godijn
Kassandra was acht jaar lang medewerker bij Labyrint-In Perspectief en heeft haar eigen coachingpraktijk voor volwassen
KOPP.

1-7-2017

 

Overige blogberichten