home > boek > DE DAPPERE RIDDER, Boris Djurovic

DE DAPPERE RIDDER, Boris Djurovic

Het boekje heeft als ondertitel Over een oorlog die nog jarenlang doorging nadat hij al voorbij was. De schrijver van het verhaal, Boris Djurovic, werkte vier jaar lang als psycholoog in het Traumacentrum van Novi Sad (Servië). Door de gesprekken die hij daar voerde met oorlogsveteranen en hun gezinsleden ontdekte hij niet alleen dat hij zelf oorlogsveteraan was, maar vooral ook dat een oorlog niet voorbij is met het sluiten van de vrede.

De auteur koos voor de sprookjesvorm omdat het verhaal vooral ook kinderen aangaat. Het laat zich echter niet lezen als een ‘lang-en-gelukkigverhaaltje’; in de 36 bladzijden die het boekje telt, heeft ieder woord zijn betekenis.

Een gelukkig gezin ziet zijn man en vader de oorlog in trekken. De man weert zich dapper en de koning, wiens zaak hij gediend heeft, benoemt hem na de goede afloop tot Dappere Ridder, en ook tot Vriend, voor wie hij, op zijn beurt, altijd klaar zal staan. De man gaat trots en blij naar huis.

Eenmaal daar echter blijkt na de eerste vreugde van het weerzien, dat de ridder zijn harnas niet uit kan krijgen. ‘Hij was vergeten hoe dat moet.’ Dit maakt de man boos, woedend zelfs. Hij schreeuwt in plaats van te praten en te vertellen over alles wat hij heeft meegemaakt en deelt zelfs klappen uit.   Iedereen moet huilen, ook de man zelf,  ‘maar dat kon niemand zien vanwege zijn harnas.’ Al het fijne van vroeger is weg. Dan besluit de man naar de koning te gaan, die immers beloofd had te allen tijde hulp te bieden als wederdienst voor zijn dapper gedrag in de oorlog. Maar eenmaal daar, wordt hij afgewezen; de koning heeft juist zijn voormalige vijand op bezoek en wil geen confrontatie met wat voorbij is.  De ridder voelt zich nu zo verraden en bedrogen dat hij vlucht in de drank. Daardoor wordt hij onherkenbaar; zijn huisgenoten noemen hem geen pappa meer, maar vreemdeling. Iedereen heeft verdriet. ‘De man die vreemdeling heette zag dat allemaal en hij wist niet hoe hij ze kon helpen en hoe hij kon zorgen dat alles weer net zo zou worden als vroeger.’ Hij verliest al zijn moed, schreeuwt  ’s nachts van angst, vecht overdag tegen windmolens. Ten slotte vraagt zijn dochter hem, of hij het haar wil laten voelen als hij nog van haar houdt, ook al doet een omhelzing met een harnas misschien pijn. De vader overwint zijn angst en doet een voorzichtige poging.  Het betekent een keerpunt. ‘Ze huilden allebei, maar dit keer van vreugde.’ Het gezin accepteert vanaf dat moment het harnas als een nieuw lid van de familie.  D.w.z. hun vader zal onvoorspelbaar en vreemd gedrag blijven vertonen, iedereen weet dat dit harnas niet meer open of uit kan. Maar door dit te accepteren kan de  vreemdeling op zijn manier vertellen hoe hij er aan gekomen is.

Een nieuw samenzijn ontstaat.

Een universeel verhaal dat laat zien hoe, ongeacht de nationaliteit, de geleden schade blijft.  Alleen door dat te accepteren kan opnieuw harmonie gevonden worden.

Uitgegeven mede dankzij Herinneringscentrum Kamp Westerbork en de dienst Geestelijke Verzorging van het Veteraneninstituut in Doorn. Het boekje werd geillustreerd door Milan Colovic

Carli Biessels

Nederlandse uitgave  QV uitgevers, Nijmegen  2010, 36 blz.
ISBN: 978908097408, € 13,95

 

 9-4-2015

Overige boekbesprekingen