home > blog > De gesloten gordijnen

De gesloten gordijnen

In de kamer, dicht bij de kachel, staat mama’s stoel. De stoel is nu leeg, want zij is nu in het “rusthuis”. De avond voor haar vertrek was alles heel vreemd:

Het is maandagavond. Ik zit op de keukenvloer, met mijn rug tegen het aanrecht. Mijn vriendinnetjes Berber en Tanja zijn er ook. Op maandagavond na het eten brengt papa ons altijd naar zwemles. Maar deze avond is alles anders. We hebben nog niet gegeten, want de dokter is er. Hij praat met mama en papa in de kamer. Het duurt nu al heel lang.

“Waar blijft je vader nou?” vragen mijn vriendinnetjes. Ik sta op en loop naar de gang. Ik hoor ze praten en klop op de deur. Dan doe ik de deur open. De kamer is donker, de gordijnen zitten dicht. Dat is heel vreemd, want buiten is het nog licht. In de stoel bij het raam zit de dokter. Papa zit op de bank, mama in haar eigen stoel bij de kachel. Ze kijken allemaal heel ernstig. “We moeten naar zwemles” zeg ik. “Ik kom zo” zegt papa.

Ik ben blij dat mijn vriendinnetjes bij me zijn. Anders zat ik hier alleen in de keuken. En mijn broertje, waar is die? Als papa de kamer uit komt, is het te laat om naar zwemles te gaan. Mijn vriendinnetjes gaan naar huis. Papa zegt: “mama gaat een poosje naar een rusthuis, om beter te worden”.

De volgende ochtend staat er een koffer in de gang. Een grote, lichtbruine koffer met gespen. Ik heb die koffer nog nooit gezien. In de kamer zit mama, in de stoel bij het raam. Dat is vreemd, want daar zit zij anders nooit. Ik zie dat zij huilt. Ik geef haar een envelop. In de envelop zit een kaart.Die heb ik gisteravond gemaakt. Ik heb heel erg mijn best gedaan om gouden letters te maken. Met een gele, een oranje en een lichtbruine stift heb ik geprobeerd om het zoveel mogelijk op echt goud te laten lijken. In gouden letters staat er op de kaart: “God zorgt voor u”. Ik zeg dat ze de kaart pas in de auto mag lezen. Dan moet ze gaan. Papa brengt haar weg met de auto.

Celestine
29-07-2015

 

Overige blogberichten