home > blog > Drempels

Drempels

Toen Jan, van Labyrint-In Perspectief, mij enkele maanden geleden vroeg of ik af en toe een blog wil schrijven voor de website was ik heel enthousiast. Natuurlijk wilde ik dat. Al snel borrelden er allerlei ideeën in mij op en in mijn hoofd schreef ik verschillende blogs tegelijk. Daadwerkelijk gaan zitten om een blog schrijven, viel me echter vies tegen. Ik had al snel allerlei drempels opgeworpen om dat uit te stellen. Stel nou dat ik helemaal niets te schrijven zou hebben. Of dat ik wel iets zou schrijven, maar dat niemand het zou lezen. Stel dat het niet goed zou zijn. Wat als de lezers mijn blog zouden afkraken, omdat ze zouden vinden dat ik niet kan schrijven?

En zo ging ik nog even door. Tot ik me kort geleden realiseerde dat ik van mijn kwetsbaarheid mijn kracht zou kunnen maken door er over te schrijven. Bij deze dus. Het is niet erg om bang te zijn. Het geeft niet dat ik soms zelfs heel erg bang kan zijn. Als ik bereid ben om mijn angsten te erkennen, heb ik de eerste stap gezet. Ik hoef niet te wachten tot de angst weg is, voordat ik mijn ding kan doen.

Ik realiseer me hoe fijn het is dat ik als KOPPer mijn angsten kan herleiden. Dat maakt het een stuk makkelijker om ze onder ogen te zien. Ik weet immers hoe ze zijn ontstaan. Al vanaf mijn kindertijd voel ik een enorme drang om het goed te doen en vooral: om door anderen goedgekeurd te worden. In wezen wilde ik slechts de goedkeuring van mijn moeder. Die behoefte aan goedkeuring heb ik echter doorgevoerd naar de rest van mijn omgeving. En wat toen nodig was, een braaf meisje zijn en alles goed doen, zodat mijn moeder niet boos zou worden, is nu een enorme ballast geworden. Want daarmee beperk ik mijzelf en ben ik omringd door drempels, de een nog hoger dan de ander. Ik doe mijzelf daarmee te kort. Het weerhoudt me er van het leven te leiden wat ik wil en mijn hart te volgen. Mijn hart sprong op toen Jan mij vroeg en ik drukte mijn vreugde de kop in. Liever hield ik mij stil dan het risico te lopen door anderen afgekeurd of afgewezen te worden. Terwijl ik zelf degene ben die mijzelf afkeurt en afwijst!

Maar niet langer. Ik heb het besluit genomen er voor te gaan, ongeacht wat mijn angsten er van vinden. Laat ze maar sputteren en ja-maaren, ik doe het lekker toch. Ik omarm mijzelf met al mijn facetten, waaronder mijn angsten. Ik geef mezelf toestemming om de schrijver te zijn die ik ben.

Ilona Lekahena
11-5-’16

Overige blogberichten