home > ervaringsverhaal > kind van > Een leven dat nooit is geweest

Een leven dat nooit is geweest

Anoniem: Het is goed. Ik ben niet opgegroeid als een verwaarloosd kind met vieze strepen chocoladepasta op de wangen en biggelende groene wormen uit de neus. Alleen op de wereld was ik niet. Ik ben zomaar in de wereld gegooid, zonder veel redenen, maar toch relatief welkom. Er is champagne gedronken op mijn komst. Ik ben verwend als een pasja, zoals dat het geboorterecht van het allereerste kleinkind is. Ik had een moeder die mijn lievelingsspelletje van geboorte tot mijn kleutertijd duldde: alles kapotmaken. Daarna werd dat één van haar favoriete spelletjes, mits ze deze minder moedwillig ten uitvoer bracht dan mij. Volgeplakte fotoboeken bewijzen het: we waren een gelukkig gezinnetje. Een slogan die een prachtige basis vormt voor menig romantische film: we hadden niet veel, maar we hadden elkaar. Typische kiekjes van het kind dat spinazie eet (haha, helemaal vuil, zo schattig!), moeder die haar parelwitte tanden blootlacht en vader die met immer afwezige blik doch de aanzet van een glimlach aan haar zijde siert. Uren en uren heb ik die foto’s bestudeerd, mij krampachtig proberend te herinneren hoe het was. Wat jammer dat een kind zich slechts rond het vierde levensjaar leert herdenken, een tijd waarin vader en moeder al beduidend minder lachten. Had Freud, wier hemeltergende theoriëen nog menig zucht en klaagzang tijdens mijn studententijd veroorzaakte, maar gelijk gehad: was er maar sprake van vroegkinderlijk geheugenverlies. Dan zouden alle slechte herinneringen uit het verstand zijn geband – toegegeven, het zou me als jonge vrouw wel een hysterische aanval hier en daar opgeleverd hebben, maar dan hadden de foto’s me misschien nog iets gezegd. Nu lijken ze afdrukken van afdrukken, van een leven dat nooit is geweest.

Lees meer van mij op https://zelfmedelijden.wordpress.com/

 

Overige