home > blog > En jij dan?

En jij dan?

Als naaste van een ouder of partner met psychische problemen leer je een ding heel goed en dat is jezelf weg te cijferen. Altijd alert op een ander, al bij het opstaan peilen hoe de vlag erbij hangt. Veel, vaak alles draait om de ander, de patiënt in dit geval. Maar jij dan? Wie vraagt er naar jou, hoe het met je is of wat je nodig hebt? In veel gevallen doet niemand dat of het gebeurt te weinig. Je kan op die manier gemakkelijk verleren of nooit ontdekken hoe je voor jezelf op komt. Hoe moest dat ook alweer iets voor jezelf, en durf je het nog wel?

Je zult zorgen
Neem bijvoorbeeld zorgzaamheid en het nemen van verantwoordelijkheid. Als ´kind van´ of ´partner van´ ontwikkel je deze kwaliteiten razend snel omdat ze zo goed van pas komen bij de zorg voor naasten. Op zich een hele goede zaak. Behalve als je erin doorslaat en je bijvoorbeeld in al je zorgzaamheid overbeschermend wordt voor de ander. Dit overkwam mijzelf. Op een gegeven moment ontdekte ik hoezeer mijn eigen behoeftes uit beeld waren geraakt, hoe ik mijzelf kwijt was geraakt.

Want wat als?
Ik wist niet meer hoe het anders moest, want wat als? Schuldgevoelens hebben we meestal te danken aan onze kindertijd. Ouders en opvoeders gaven hun maatstaven door en vormden daarmee ons geweten. Schuld is gebaseerd op de idee dat je iets niet had mogen doen of anders had moeten doen. Een morele emotie die in verband staat met een norm van goed en kwaad. Het doet er niet toe of die idee waar is of niet. Doorslaggevend is je eigen geloof in zo’n idee of norm. Want wiens norm is het, de jouwe?

Schuld, twijfel, plicht of verantwoordelijkheid?
Waar gaat dit nu over? Plicht houdt sterk verband met wat ons is opgelegd. Wat is onze plicht of wat zijn we verplicht aan anderen? Er wordt daarin geen rekening gehouden met wat wij zelf willen, met wat goed is voor jou.

Verantwoordelijkheid daarentegen veronderstelt besef en vrijheid van handelen. Verantwoordelijkheid betekent, zoals het Engelse ‘responsibility’ duidelijk maakt, de vaardigheid om te antwoorden. Te antwoorden op wat zich aandient in jezelf en om vervulling vraagt van je eigen welzijn en geluk maar in contact met anderen. Je leeft evenwichtiger als je niet ‘het goede’ antwoord weet te geven maar je eigen antwoorden.

Je hoeft het niet alleen te doen
Wat is nu mijn allereerste verantwoordelijkheid? Die voor mijzelf, een ander kan het niet doen. Ik kon het niet alleen. Met behulp van therapie en lotgenotencontact heb ik geleerd bij mijzelf te komen. Ik ben de eerste verantwoordelijke voor mezelf maar daar naar te kunnen handelen was een lange weg. Ik heb me laten helpen om samen met anderen de best mogelijke antwoord te vinden op vragen die gaan over wat ik wil en nodig heb in het leven om gelukkig te zijn. Of hoor je alweer dat stemmetje: ja-maar dat hoort niet, ik moet het zelf kunnen. Heb je er zelf regelmatig last van, kom je niet verder? Bezoek eens een contactavond van een groep voor naasten. Op deze site kun ontdekken waar je naar toe kunt.

Gerda Baeten
Gerda heeft haar eigen praktijk voor Gestalttherapie – Relatietherapie – Coaching.

Reageren?
Wij stellen reacties erg op prijs. Wil je reageren op de inhoud van deze blog of heb je vragen, kom er gerust mee. Ook ideeën voor nieuwe onderwerpen zijn welkom! Mail je reactie naar: gerda@perugia.nl

7 maart 2017

 

 

 

Overige blogberichten