home > blog > Euthanasie-examen

Euthanasie-examen

Het gaat hard. Het is nog niet zo lang geleden dat het doden van een medemens, ook als was zijn lijden ondragelijk en zijn situatie uitzichtloos, bij wet verboden was. Sinds 2002 is euthanasie geregeld in de wet Toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding. Een wet die gaandeweg steeds verder verruimd wordt. Eerst was er de vraag: Mag de dokter doden? Toen werd het: de dokter moet mij doden als ik ondragelijk lijd en ik daarom vraag. Weer een stap verder boog de rechtbank zich over de vraag of een zoon zijn moeder mocht helpen bij het sluiten van haar levensboek. Eigenlijk mocht dat niet, maar de zoon kreeg ook geen straf. In eerste instantie was de toegestane levensbeëindiging bedoeld voor lichamelijk ongeneeslijk zieke mensen. Maar ook dat pad is verbreed. Ook mensen die aan dementie lijden en aan een psychiatrische aandoening kunnen nu aanspraak maken op “ de goede dood”.

Iedereen die wil worden geholpen bij het beëindigen van zijn of haar leven krijgt te maken met deskundigen die beoordelen hoe terecht de vraag is en of er misschien nog wegen zijn die nog bewandeld kunnen worden voordat het definitieve besluit wordt genomen. Dat laatste geldt speciaal voor de psychiatrie. Echter, geen onderdeel van de geneeskunde is zo onbetrouwbaar waar het gaat om het stellen van een diagnose. Om het over een prognose al helemaal niet te hebben. Iemand met psychiatrische problemen die hulp zoekt op verschillende adressen loopt de kans dat er steeds weer een andere bevinding uitrolt. Ook behandelingen zijn nog steeds niet uniform. Praten en/of pillen, in welke hoeveelheden en hoe lang? Kortom een glibberig pad ook omdat een doodswens nogal eens onderdeel uitmaakt van het “ziektebeeld” waarmee iemand in de ggz terecht komt.

Iemand die zijn leven wil beeindigen moet, dat geldt ook voor lichamelijk zieke mensen, eerst examen doen. Over het algemeen is een examinator iemand die meer weet dan jij. Hoe kan echter iemand anders meer weten over mij, dan ikzelf?  In het geval van euthanasie heeft de examinator ook nog eens de sleutel van de medicijnkast waaruit jouw levenseindepillen moeten komen. Is dat niet wat teveel gevraagd voor een collega mens? Dan maar zonder examen?  Hoe langer ik er over nadenk hoe ingewikkelder het wordt. Soms denk ik weleens: is het niet beter een grens een grens te laten? En de aandacht en de energie te richten op het voorkomen van de vraag?

 Janah,  20 februari 2014

 

 

 

Overige blogberichten