home > blog > Gecanceld

Gecanceld

In de afgelopen weken vierde ik, geluksvogel, vakantie met mijn gezin op een Italiaans eiland. Als toppunt van luxe gingen wij met het vliegtuig. Met de prijzen van tegenwoordig is dat een aantrekkelijk alternatief voor twee volle dagen in de auto plus een nacht op de pont.

Dik twee uur vliegen en je bent er. Twee weken heerlijk luieren, wandelen, snorkelen, ijsjes en pizza’s eten en leuke Italiaanse dingetjes shoppen. En toen was het geld op en de twee weken om (goede planning, precies tegelijk!) en stonden we met ons hele hebben en houwen klaar om terug te vliegen.

Tot mijn stomme verbazing stond op de borden, alléén bij onze vlucht: gecanceld. Inderdaad, we vlogen met een niet nader te noemen prijsvechter. Wij bleken de sukkels die één van de zeven vanwege de stakingen geannuleerde vluchten geboekt hadden.

Kan gebeuren. Ze zullen wel wat geregeld hebben, denk je dan. Gaan we misschien een paar uurtjes later. Maar niks! Bij de balie van de niet nader te noemen prijsvechter was het enige antwoord dat wij kregen: Kijk maar op de app wat je moet doen. Kijk maar op de app?? Die app die, als je ‘m al kon downloaden met dat miezerige streepje internet op het vliegveld, door honderdvijftig mensen tegelijk geconsulteerd moest worden?

Het vliegveld haastte zich door, onze vlucht verdween van de borden, niemand nam enige notitie van, laat staan verantwoordelijkheid voor de gestrande reizigers. De app, de website en het telefoonnummer van de prijsvechter waren uiteraard onbereikbaar. Bij de ticketbalie bleek na drie uur wachten (we waren niet de enige) dat we over vier dagen via-via naar huis zouden kunnen vliegen.

Daar sta je dan. Je auto ingeleverd. Het geld op. Geen idee waar je moet gaan slapen. Het hele eiland volgeboekt, het is immers hoogseizoen. Ik had best zin om een deuntje te gaan huilen. Maar dat gaat niet hè, met twee puberjongens erbij. Dan ben je de volwassene en moet je je verantwoordelijkheid nemen. Ook als degene van wie jij afhankelijk bent – je prijsvechter in dit geval – dat niet doet.

Een KOPP-blog over een mislukte vliegreis, je denkt misschien: waar wil ze in godsnaam heen? Nou, hierheen dus. Afhankelijkheid en verantwoordelijkheid. Dat je afhankelijk bent van luchthaven en piloot omdat je niet zelf in een vliegtuig kunt stappen en opstijgen, is een feit. Gecombineerd met het gegeven dat je je in een vreemd land bevindt zonder geld en zonder verblijfplaats, levert dat een redelijk basaal gevoel van afhankelijkheid op. Dat kan gemakkelijk overgaan in een gevoel van onveiligheid als niemand er de verantwoordelijkheid voor neemt. Dat is nou bij uitstek een triggerende gebeurtenis die grote stress kan oproepen bij mensen die onbetrouwbare of onveilige ouders hadden, om welke reden dan ook.

Want het kan zomaar voorkomen dat een ouder met psychische problematiek even, of voor langere tijd, gecanceld is. Op (zeker voor heel jonge kinderen) onbegrijpelijke wijze niet in functie. Als de verantwoordelijkheid voor de afhankelijke kinderen dan niet op adequate wijze overgenomen wordt, ontstaat er bij hen een hevige angst. Een kind is afhankelijk van zijn ouders omdat een kind, biologisch gezien, de kracht en de vaardigheden nog niet heeft om op zichzelf te overleven. Het kan daarom, letterlijk, een doodsangst ervaren die – vooral bij herhaling – pas later in het leven ‘genomen’ kan worden.

Ook als je al veel aan persoonlijke ontwikkeling hebt gedaan en achterstallige pijn doorleefd hebt, blijft er altijd nog een heleboel over. Het is als dennennaalden in het tapijt, als kiezels in de tuin. Hoe hard je er ook aan werkt, er zit altijd nog meer. En dat kom je tegen op een onbewaakt moment, bijvoorbeeld wanneer je prijsvechter onverwachts roept: ‘zoek het zelf maar uit’. Ik was ineens weer het kind van twee, in een vacuüm zonder verantwoordelijken. En niet alleen ik; er gingen wel meer mensen over de zeik. Die hebben ook geen stevige basis, denk ik dan. Of hebben ze gewoon haast om thuis te komen?

Op zo’n moment moet ik mezelf bij de kladden grijpen en gevoel en verstand laten samenwerken. Oké, ik ervaar stress. Is het doodsangst? Kán ik aan deze situatie doodgaan? Nee. Stress is terecht, doodsangst is oud. Hij ís er, hij mag er zijn, ik erken hem. Maar ik ben nu volwassen, we lossen het wel op. Doordat ik mijn oude pijn erken, kan ik meteen weer bij mijn volwassen vaardigheden. En kán ik het inderdaad oplossen. Dat is geen voor de hand liggende beweging. De bekende beweging die mensen instinctief maken, die ze als kind geleerd hebben, is: wég bij die pijn. Dat zou ik een paar jaar geleden ook gedaan hebben. Dan zou ik vervolgens vier dagen hebben geklaagd over EasyJet (ja inderdaad). Dan was ik iedere stap die ik nog moest zetten op dat eiland een verbolgen en verongelijkte pain in the ass geweest, of een angstig en teruggetrokken schimmetje. Nu, alleen maar door het erkennen van mijn oude pijn, heb ik vier dagen extra vakantie gehad op een zonnig eiland. Zo groot kan het verschil zijn. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn omgeving veel fijner.

Kassandra Godijn
Kassandra was acht jaar lang medewerker bij Labyrint-In Perspectief en heeft haar eigen coachingpraktijk voor volwassen KOPP, www.koppcoaching.nl.

 

15-09-2016

Overige blogberichten