home > blog > Gezinsdrama

Gezinsdrama

Ze was 17 toen ze verkering met hem kreeg. Zoekend naar zichzelf, wie ze was en wat ze wilde. Hij was haar eerste vriendje. Knap, galant, een goed stel hersenen en zijn ouders hadden een goed lopend bedrijf. Ze trouwden toen ze 25 was. Het gebeurde gewoon. De worsteling met zichzelf werd door de tijdgeest nooit in verband gebracht met haar huwelijk. Haar man werd predikant, en om het leven  volgens het boekje compleet te maken, kwamen er drie kinderen.  

Gedurende het huwelijk kwam de worsteling die ze doormaakte steeds heftiger naar boven. Het vrouw van een dominee zijn beknelde haar wezen steeds meer. Na 30 jaar huwelijk kon zij niet anders dan ‘uit de kast’ komen.  

De jeugd van de kinderen vormde zich door een moeder die altijd met psychosomatische klachten in bed lag. Naast school runden de kinderen het huishouden. Moeder wilde rust. Ook emotioneel moesten de kinderen zichzelf maar redden. Moeder had teveel aan zichzelf. Van de drie kinderen was het jongste kind emotioneel het zwakste. Ze schreeuwde en huilde om haar moeder. Klampte zich vast aan moeder om gezien te worden. Echter moeder kon niets geven. Moeder kon alleen haar dochters smeken er voor haarzelf te zijn. Om gezien en erkend te worden kon de jongste dochter niet anders dan haar eigen emoties aan de kant te zetten en zich volledig in dienst te stellen van de emoties van haar moeder. De zakdoek zijn van moeder werd haar plek in het gezin.  

De middelste dochter was een doorn in het oog van moeder. Zij bleek bij haar geboorte gehandicapt te zijn. De juiste weg zoeken in omgang en behandeling van haar kind kostte tijd en veel aandacht. Iets wat moeder erg moeilijk vond. Want iedere minuut aandacht voor een ander, ging af van de tijd die zij nodig had bij haar eigen identiteitsworsteling.  

Negatief gedrag van het gehandicapte kind zorgde voor dikke tranen van de moeder  op het bordje van haar jongste dochter. De gehandicapte dochter moest verstoten worden.  Zo geschiedde.  

Haar man  was altijd aan het werk. Een predikant maakt nu eenmaal werkweken van 60 uur. ‘s Avonds droogde hij de tranen van zijn vrouw. De coming out viel twee weken voor hun 30 jarig huwelijk. Alles moest gevierd worden want met een open relatie kon je best getrouwd blijven dachten ze. Daarmee begon de hel op aarde voor haar man. De vrouw knoopte de ene na de andere relatie aan met vrouwen, maar hij kon vanuit zijn werk en zijn geloof geen nieuwe relatie aan.  Voor hem zat er niets anders op dan te gaan scheiden.    

Als moeder koos ze geen vriendinnen uit  om bij uit te huilen maar  haar jongste dochter die ze als haar zakdoek zag..  

De man en de vrouw zijn de 75 jaar inmiddels gepasseerd. Beiden opnieuw getrouwd. Zij met een vrouw en hij met een vrouw. De gehandicapte dochter leidt een eigen leven. Los van het gezin. Alleen met haar vader heeft ze slechts soms oppervlakkig contact. De jongste dochter staat emotioneel nog altijd in dienst van haar moeder. Los komen kan ze niet, mag ze niet, durft ze niet!  Een eigen identiteit heeft ze niet kunnen ontwikkelen. Gelukkig voelt ze zich ondersteund door haar oudste zus.  

Ook bij de man laat het gezinsdrama diepe sporen na. De identiteitscrisis en de narcistische manier van het verwerken van zijn vrouw.  Het hele gezin aan flarden gescheurd.  

Domie
Partner van….
Forum moderator van het open forum en het gesloten forum van Labyrint in  Perspectief 

24-12-’15

 

Overige blogberichten