home > blog > Goedkeuring

Goedkeuring

Veel van mijn gedachten hebben te maken met het vragen om goedkeuring. In mijn hoofd kan ik hele interviews houden, waarbij ik mijzelf ondervraag over mijn gedrag en de motivatie daarvoor. In mijn beleving zijn het steeds verschillende personen die mij ondervragen. Altijd iemand bij wie ik meen een bepaalde (negatieve) indruk achtergelaten te hebben, wat ik van mezelf dan recht moet zetten.

Op een gegeven moment kwam ik er achter dat ik zelf degene ben die mij interviewt. En de reden daarvoor is angst. Angst om het niet goed gedaan te hebben, angst om iets verkeerd gezegd te hebben, angst om een blunder gemaakt te hebben, of juist angst om in de toekomst iets verkeerd te doen. Alsof ik mij van te voren probeer in te dekken voor wat er zou kunnen gebeuren.

Ik projecteer mijn angst dan op de persoon die betrokken is bij mijn angst. Bijvoorbeeld iemand die ik nog niet zo lang ken en van wie ik wil dat hij of zij mij aardig vindt. Door die projectie maak ik van die persoon een soort boeman, die mij vast zal afwijzen. Daardoor kan ik dan boos zijn op diegene, nog voordat er überhaupt iets is gebeurd. In mijn binnenwereld heeft die persoon mij al afgewezen en dus moet ik mijzelf verdedigen. Diverse scenario’s passeren de revue. Voor ieder probleem kan ik een oplossing bedenken. Terwijl het in werkelijkheid altijd anders loopt dan ik had gedacht.

Nu ik weet wat ik doe, kan ik mijzelf een halt toeroepen wanneer ik mijzelf verlies in de gesprekken in mijn hoofd. Ik zeg tegen mezelf dat het niet Jantje, Pietje of Klaasje is die mij iets wil vertellen, maar dat ik het zèlf ben. Ik ben bang dat ik niet goed genoeg ben. Ik verlang naar de goedkeuring van de ander. En toch ben ik zelf de enige die mij die goedkeuring kan geven. Ik mag de regie over mijn leven in eigen hand nemen en ben niet langer afhankelijk van de toestemming van een ander om te zijn wie ik ben en te leven zoals ik leven wil.

Het was ingewikkeld om een kind te zijn met een moeder die psychoses had en dan zo enorm boos op mij kon zijn, of die juist als een zombie in een stoel zat en met haar been op de maat in haar hoofd tikte. Volgestopt met medicijnen die niets van haar overlieten. Dat ik toen diep in mijn hart zo naar haar goedkeuring verlangde en het zo graag goed wilde doen, was volkomen logisch.

Maar nu ben ik volwassen. Nu kan ik voor mezelf zorgen en heb ik die goedkeuring niet meer nodig. En stap voor stap leer ik om alle patronen die destijds een doel dienden, te leren kennen. Dat wat ik ken, kan ik veranderen. Verandering begint altijd met bewustwording van wat er gebeurt.

Ilona Lekahena

Overige blogberichten