home > blog > Het vergeten kind

Het vergeten kind

Toen hij geboren werd had hij al een broer. Zijn broer had last van co- morbiditeit. Wat inhield dat zijn broer autistisch was, chronisch psychotisch en diabeet. Pas 3 weken na zijn geboorte werd zijn naam en bestaan wereldkundig gemaakt. “Waarom nu pas, vroeg ik zijn moeder?” Het antwoord was meteen duidelijk. Het hele leven van de moeder draaide om haar 4 jarige oudste zoon.

Hij voelde het al, direct na zijn geboorte. Stilletjes groeide hij op. Met weinig woorden. Net zo weinig werd er over hem gesproken. Geen trots, geen waardering. Gaan leren lopen was toch normaal? Er was geen tijd om daarbij stil te staan. De oudste was een handenbinder. De  telefoongesprekken met zijn moeder gingen altijd over haar oudste zoon. De zorgen, het gevecht met hem, maar ook met de maatschappij omdat hij ‘anders’ was. Ik vroeg in de telefoontjes naar haar jongste zoon. “Hoe gaat het eigenlijk met hem?” Er viel een stilte….. “Ik geloof dat het wel goed gaat zei ze….”

Vanaf dat moment besloot ik elk telefoontje met haar naar haar jongste zoon te vragen. De meeste keren wist ze niet goed mijn vraag te beantwoorden. Hij is stil, ontwikkelt goed. Eigenlijk was het wel makkelijk dat ze ook een zoon had zonder problemen. Dan hoefde daar haar aandacht niet naar toe. Op een dag was er wel groot nieuws. De ingevoerde pictogrammen hielpen niet bij haar oudste zoon maar leken haar jongste zoon een stuk zelfstandiger te maken. Dat was fijn want zo kon er meer aandacht naar haar oudste zoon die dat harder nodig had. Het werkelijke signaal pikte zij niet op.

Hij was 13. De problemen van zijn broer hadden hem naar zijn kamer verdreven. De enige veilige plek in huis. Daar leefde hij. Pas toen zijn broer naar Amerika verhuisde ging langzaam zijn deur open. De kust was veilig. Hij werd toen voor het eerst gezien. “ Wie is hij, vroeg ik zijn moeder?” “Ik weet het niet vertelde ze mij. “Hij is zo stil, geeft geen antwoord, praat niet. Hij zit op de bank en weet niet hoe hij leven moet. “

Hij bleek ook autistisch. Heeft altijd ongemerkt en ongezien meegevaren op de structuren die zijn broer geboden werden. Zo kon hij overleven, onzichtbaar, dus lief zijn, tegelijk.

In mijn werk als forum moderator op het broers en zussen forum van Labyrint- In perspectief, is dit een actueel thema. Na dat een forumlid haar hele verhaal met mij gedeeld had op het forum besloot zij zichzelf op te laten nemen. Haar beschadiging liet ze mij zien in haar verhalen. Het bleek dat zij niet alleen geen notie had van wie zij zelf was maar ook durfde zij in het bijzijn van haar ouders/zus niet naar voren te stappen. Gelukkig liet zij na haar opname weten dat zij de eerste stappen naar geluk had gevonden

Domie
Forum moderator van het open forum en diverse onderdelen van het gesloten forum van Labyrint in Perspectief

1 oktober 2015

 

 

 

Overige blogberichten