home > blog > In balans

In balans

Kort geleden schreef ik de recensie van het boek “Tot vlak voor de sprong – Dagboek van een schizofrene leraar” voor de website van Labyrint In Perspectief. Dat boek confronteerde me met een stuk van mezelf waarmee ik lange tijd heb geworsteld. Zestien jaar geleden werd ik manisch tijdens het gebruik van seroxat (een antidepressivum). En hoewel die tijd maar een half jaar van mijn leven beslaat, heeft hij behoorlijk veel invloed op me gehad. Ik kijk er op terug met een dubbel gevoel. Wat was ik destijds blij dat ik niet langer bang was om mijn mening te geven en confrontaties aan te gaan. Eindelijk zei ik wat ik op mijn lever had, in plaats van een grote rugzak vol opgekropte irritatie en boosheid mee te zeulen. Tegelijkertijd weet ik hoe ongezond het was om mijn remmingen kwijt te raken. Ik reageerde op elke prikkel die zich aandiende en stortte me halsoverkop in gevaarlijke situaties. Bovendien stootte ik door mijn gedrag heel veel mensen van me af. De meeste vriendschappen bleken daar niet tegen bestand.

In de jaren erna nam ik opnieuw een rugzak op mijn schouders. Die vulde ik met allerlei angsten. Toen ik kinderen kreeg, diende zich mijn grootste angst aan. De angst om opnieuw depressief te worden, waarna mijn huisarts mij weer een antidepressivum zou moeten voorschrijven, waardoor ik opnieuw manisch zou worden. Dan zou ik vast uit de ouderlijke macht gezet worden en mijn kinderen kwijtraken. De angst om over mijn grenzen te gaan, overbelast te raken en in te storten, belemmerde me enorm. Ik zette mezelf aan alle kanten klem, om maar te voorkomen dat het niet goed met mij zou gaan. Ook checkte ik constant of ik nog wel spoorde.

Het positieve was dat ik steeds op zoek was naar manieren om me goed te voelen en gezond te zijn. Zo leerde ik mezelf steeds beter kennen. Door allerlei methodes uit te proberen, merkte ik wat goed voor me was en hoe ik in evenwicht kon komen en blijven.

Inmiddels ben ik er achter dat het vooral belangrijk is om alle delen van mijzelf te accepteren. Dus ook dat deel waarmee ik zo lang heb geworsteld. Juist die acceptatie maakt dat ik niet langer bang ben voor wat er zou kunnen gebeuren. Ik heb mijn kracht ervaren en ik heb geleerd dat ik om hulp kan vragen als dat nodig is. Ik ben dankbaar voor wat de manie mij uiteindelijk heeft gebracht.

Ilona Lekahena

21-08-’16

Overige blogberichten