home > blog > Is het mijn schuld?

Is het mijn schuld?

Is het mijn schuld?

Toen mama nog thuis was, kon ze bijna niets meer eten. Ze liep vaak naar de wc om over te geven.  Ze was ook snel van streek. Ze lag dan boven op bed te huilen. Bijvoorbeeld als er een plant was omgevallen op de vloerbedekking. Of als er een kopje kapot viel. Dan lag ze boven op bed te huilen. Ik denk vaak: “het is mijn schuld, dat zij nu in het rusthuis zit”. Ze zit er nu al heel lang. Komt ze ooit nog wel naar huis? En hoe lang duurt dat dan nog?

De mensen vragen steeds aan mij “Hoe gaat het met mama?” Ik weet dan niet goed wat ik zeggen moet, want ik weet het zelf ook niet. En er is niemand die daar met mij over praat.

De gezinsverzorgster
Nu mama in het rusthuis is, komt er een gezinsverzorgster om voor mij en mijn broertje te zorgen. Ze komt op een bromfiets met een spijkerbroek aan. Als ze binnenkomt, gaat ze eerst naar de badkamer om zich om te kleden. Ze draagt een uniform: een groene jurk met een geruite schort eroverheen. Ze heeft een vriendelijk gezicht. Ik vind haar aardig en het is wel gezellig in huis als ze er is. Ze doet leuke spelletjes met ons als we uit school komen, zoals “standbeeldje”. Dan zet ze muziek aan (van de radio) en dan mogen wij allemaal gekke bewegingen maken. Als zij de muziek uit zet, moeten wij stokstijf blijven staan. Dan kiest zij wie van ons ze het gekst vindt staan. Een leuk spelletje.

Het is een beetje zoals mama vroeger was. Toen was ze vrolijk en zette ze tussen de middag altijd de radio aan. Dan waren er liedjes op de radio en zong ze mee. Eén liedje weet ik nog, van “Heintje”: “Mama, je bent de liefste van de héle wereld”.

Celeste, 10-9-2015

 

Overige blogberichten