home > blog > Knoeipoeperij

Knoeipoeperij

Net op het moment dat ik afscheid van haar wil nemen, zegt ze: ‘Wacht even, ik moet naar het toilet,’ en weg is ze al. Ze laat de deur van de badkamer wijdopen staan, zodat ik van alle sanitaire geluiden kan meegenieten. Vanaf mijn zitplaats op de bank heb ik gelukkig geen zicht op de wc.

‘O jee, moet je nou eens zien! hoe kan dat nou?’ Er klinkt een lichte paniek door in haar stem. ‘Dat is geen plas. o jee, daar zit ontlasting!’ Ik schrik in stilte. Getver, heeft ze in haar broek gepoept?! Dat heb ik niet eerder meegemaakt. Ik ben er vies van. ‘Je moet rechtop staan,’ spreekt ze zichzelf toe. Ze mompelt dat ze een schoon broekje nodig heeft. Ik hoor haar schuifelen. ‘O nee! Zo gaat het niet…’ het geluid van wc-papier dat afgescheurd wordt. ‘Wat is dat nou? Het zit ervoor… moet rechtop… eerst afvegen…’ Het is even stil. Ik hoop dat het lukt. ‘O, er zit ook ontlasting op mijn blouse!’ hoe kan dat nou? ‘Ik moet schone kleren…’ In zichzelf pratend loopt ze de badkamer uit. Via het halletje met keukenblok komt ze naar de zitslaapkamer waar de klerenkast staat. Ik zie een klein, krom vrouwtje in onderhemd en blote benen de kamer inkomen. haar billen hangen als los vel in rimpelzakjes, slap, dun en iel. ‘Mam, moet je niet eerst even wassen?’ Ik sta op van de bank, terwijl ik tegelijkertijd denk dat ik haar niet ga wassen. maar ik kan haar toch ook niet met poep aan de billen een nieuw broekje laten aantrekken? Ze staat bij de keukenkraan met haar rug naar mij toe. ‘Elzie, kom je moeder eens helpen!?’ Haar toon houdt precies het midden tussen een vraag en een opdracht.

Alles in mij zegt ‘nee’. Een enorme afkeer rijst op uit mijn binnenste. Ik kan het niet opbrengen om haar lichamelijk te verzorgen. ‘Je kan het toch wel zelf?’ zeg ik geforceerd vriendelijk. ‘Maar ik heb geen washand.’ Ze gaat op de hulpeloze toer. ‘Jawel, die heb je wel.’ Ik vind een washand in het bovenste keukenkastje en draai de warme kraan open. Ze steekt haar hand eronder zonder de temperatuur te checken. Ze knijpt de washand niet uit, maar haalt hem druipend en wel tussen haar benen door. Maar het wassen doet ze goed. Ik geef haar een handdoek aan. Als ze zich gaat aankleden neem ik de schade op van de knoeipoeperij. Behalve vieze kleren liggen er proppen wc-papier met poep op de badkamervloer, en liggen zelfs in de keuken flubbers poep op het zeil.

Ik ga begeleider Martin zoeken. Het duurt even voordat ik samen met hem terugkom. Intussen is mijn moeder aangekleed en staat ze hopeloos te kijken naar de vieze troep. ‘Hoe kan het nou dat ik mijn blaas niet kan beheersen?’ vraagt ze panisch. ‘Lieve schat, dat komt niet uit je blaas, hoor,’ zegt Martin. ‘O. Wat dan?’ Voor mijn moeder is alles ‘van onderen’ letterlijk en figuurlijk één pot nat.

Ze staat er vreemd stijf bij, als een marionet met haar armen in een rechte hoek. Martin grapt: ‘Wie trekt er aan je touwtje?’ maar dat snapt ze niet. ‘Dat je zo staat. Je mag je armen wel gewoon doen, hoor.’ ‘O ja,’ en alsof ze in de houding springt zoals militairen doen, slaat ze haar armen recht en stijf langs de romp. ‘Dat bedoel ik niet,’ zegt Martin, ‘Doe maar een beetje ontspannen.’ Mijn moeder schudt wat met haar armen, ziet er nog stijf en trillerig uit. Het lijkt of ze de paniek en spanning over haar onvermogen (?), haar vieze lijf (?), haar schaamte nog niet kan loslaten. Ik voel ineens medelijden, en heb de neiging om tegenover Martin haar gedrag te vergoelijken – ‘Het wordt haar allemaal een beetje teveel vandaag, denk ik.’ – Maar ik slik het in. Hij vangt het op zijn eigen manier op, en dat is ook goed.

Martin heeft intussen in de gaten dat ik afscheid wil nemen: ‘Wil je je dochter wel even gedag zeggen? Want die trein, die wacht niet.’ hij moet het twee keer zeggen voordat het overkomt, maar dan zucht ze en ontspant. ‘Ja, nou dag Elzie. Bedankt voor je bezoekje, ik vond het fijn.’

De blogs van Elzie zijn eerder gepubliceerd als columns in het blad van  de stichting Labyrint~In Perspectief en daarna door de stichting uitgegeven als ‘Elziebundel’. Deze bundel is nog steeds verkrijgbaar, neem contact op met ons  secretariaat@labyrint-in-perspectief.nl

 

Overige blogberichten