home > blog > KOPP-blog: verantwoordelijkheid

KOPP-blog: verantwoordelijkheid

Over KOPP-kinderen hoor je vaak dat ze een groot verantwoordelijkheidsgevoel hebben. Dit zie je met name als er in hun jeugd sprake is geweest van parentificatie, dus dat de kinderen voor hun ouders gingen zorgen in plaats van andersom. Verantwoordelijkheid nemen is dan een overlevingsstrategie geworden. Bingo! Ik ben er zelf ook zo-één die geneigd was om het geluk van de hele wereld op haar schouders te nemen.

Hoe vaak hoor ik mensen niet zeggen: ik voel me zó verantwoordelijk voor mijn moeder. Ik voel me er schuldig over dat ik niet meer voor haar kan betekenen. Of: ik krijg er zoveel stress van als ik een project moet leiden. Ik heb het gevoel dat ik het in mijn eentje moet dragen. Je kan dan een groot verantwoordelijkheidsgevoel hebben, dat betekent nog niet dat je die verantwoordelijkheden ook effectief op je kunt nemen. Je bent maar een mens! Vaak is uitval op school of op het werk vanwege stress of burn-out dan de harde les dat het teveel is. Teveel van het goede, al dat verantwoordelijkheidsgevoel.

Mijn overdreven verantwoordelijkheidsgevoel werd toen ik een jongvolwassene was al afgestraft. Uitval op school of werk is bepaald niet goed voor je zelfvertrouwen, dus ik heb lang, veel te lang in een vicieuze cirkel gezeten waarin ik me kleiner en kleiner maakte. Die cirkel van ik kan het niet, ik deug niet, ik spoor niet. Ik raakte hoe langer hoe meer verlamd.

De andere kant van de medaille, als je iemand bent die daarvoor de energie kan opbrengen, is tegen beter weten in verantwoordelijkheden op je blijven nemen. Soms tot in het absurde. De vicieuze cirkel van meer beloven dan je kunt waarmaken, tekort schieten, je daarover voortdurend schuldig voelen en daarom nóg meer op je nemen. Doorrennen tot je erbij neervalt en ondertussen het contact met je omgeving verliezen.

Overlevingsstrategieën zijn belangrijk. Ze stellen een kind in staat om emotioneel te overleven in moeilijke omstandigheden. Het is dus niet terecht om jezelf vanwege zo’n strategie op je kop te zitten. Ik ook altijd… Belachelijk dat ik dat niet kan loslaten… Waarom heb ik al stress van zoiets kleins… Hoe kan ik nou altijd alles kwijt zijn, overal te laat zijn? Niet doen! Wees lief voor jezelf mét je strategie.

Het is wel belangrijk dat je de strategie kunt zien voor wat hij is. Een manier van omgaan met een situatie van vroeger. Toen je een kind was, en je mogelijkheden beperkt. Vanuit die erkenning kun je verder. Je bent nu immers volwassen! Met vallen en opstaan heb ik zelf moeten leren doseren. Het was niet gemakkelijk, maar het leverde wel een iets reëler zelfbeeld op. Dat van een volwassene.

Kassandra Goddijn is medewerker bij Labyrint-In Perspectief en heeft daarnaast haar eigen coachingpraktijk voor volwassen KOPP, www.koppcoaching.nl.

8 september 2014

 

Overige blogberichten