home > blog > Liefde overwint alles

Liefde overwint alles

Laatst vroeg ik mijn vader naar iets wat hij tegen me gezegd had. Een losse opmerking over een atlete die iets had gedaan. In mijn hoofd had ik die opmerking omgevormd naar iets wat mijn vader over mij had willen zeggen. Toen ik dat bij hem checkte, bleek dat niet het geval te zijn. Hij had geen bijbedoeling gehad met zijn opmerking. We hadden het er over dat het belangrijk voor mij is om uit te spreken wat ik denk, omdat mijn gedachten soms met mij op de loop gaan. Hij vond het fijn dat ik hem had gevraagd wat hij precies bedoelde.

Vervolgens zei hij dat hij het vaak met mij eens is, behalve die keer, jaren geleden, toen ik tegen hem zei dat mijn moeder mij helemaal nooit had gewild en niet van mij had gehouden. Hij vertelde me hoe graag mijn moeder zwanger wilde worden en hoe blij ze was toen dat eindelijk zo was. En over haar vreugde na mijn geboorte. Mijn moeders ziekte was niet wie zij werkelijk was en wat zij werkelijk vond. Ik heb mij daardoor om de tuin laten leiden.

In 2003 kreeg mijn moeder een hersenbloeding. Ze kwam na haar ziekenhuisopname terecht in een verpleegtehuis. Daar wilde ze helemaal niet zijn en ze hongerde zichzelf uit, zonder dat we het in de gaten hadden. Ongeveer een jaar later bleek dat ze aan ernstige ondervoeding leed. Ze weigerde een infuus, maar kreeg wel verzachtende medicatie. Een dag later kreeg mijn vader een telefoontje van het verpleegtehuis, waarna hij mij belde. Het was beter om meteen te komen.

Toen ik bij mijn moeder binnenkwam, zag ik dat ze stervende was. Ze had haar ogen dicht en kon niet meer praten. Ik ben bij haar gaan zitten, heb haar hand vastgehouden en zo hebben we samen gezeten, totdat het voor haar tijd was om over te gaan. Vanaf dat moment is het contact met mijn moeder totaal omgeslagen. Mijn moeder hielp me vanaf waar ze was met de voorbereidingen voor haar begrafenis en gaf me haar tekst voor de rouwkaart door. In de jaren die volgden, zijn we zo dicht bij elkaar gekomen als maar mogelijk is. Na haar verhuizing naar het verpleeghuis heeft mijn vader mijn moeders slaapkamer gelaten zoals hij was, tot het huis vorig jaar werd verkocht. Soms vond ik daar een steentje in de vorm van een hartje, soms sloeg ik een boekje open en las precies de tekst die mij op dat moment verder hielp. Iedere keer weer kreeg ik een geschenk van mijn moeder. Nu ik daar niet meer kan zitten om dicht bij haar te zijn, merk ik dat dat niet meer nodig is, omdat ze altijd bij me is: in mijn hart.

We hebben het nodig gehad om heel diep te gaan, om heel ver weg van elkaar te geraken en elkaar uiteindelijk weer volledig te vinden. Een mooier geschenk had mijn moeder me niet kunnen geven.

Ilona Lekahena

(1-7-16)

Overige blogberichten