home > blog > Respect!

Respect!

Van de week was ik getuige van iets akeligs. ‘Verwarde man opgepakt’ – je hoort het zo vaak. De meeste mensen denken er geen twee keer over na. Hooguit dat het misschien een gevaarlijk beroep is om doorgedraaide mensen vast te zetten.

 Zo ook een aantal van mijn buren. Het begon met ruzie – geschreeuw, slaande deuren – er was politie bij. Nou, zoiets is niet veel vertoond in het saaie dorpje waar ik woon. De hele buurt liep uit. Er waren zelfs mensen aan het filmen. Ik bleef wijselijk binnen, als er geweld dreigt, ben ik er liever niet bij betrokken. Op een gegeven moment werd het weer stil.

Maar de volgende ochtend was er weer deurgebons, herrie en boze stemmen. Ik zag uit het raam een heel team politie met van die grote kunststof schilden. De deur van één van mijn buren – een alleenstaande dertiger – werd ingeslagen. Ze kwamen hem halen. Ik hoorde hem brullen toen ze het huis binnendrongen, van pijn, van angst? Er waren familieleden van hem bij betrokken die rondliepen op straat en schreeuwden. Een oorlogsscène.

 Ik heb niet veel contact met deze straatgenoot, we groeten elkaar in het voorbijgaan, dat is alles. Maar ik ken hem niet als lastig of agressief. Van mijn naaste buren hoorde ik dat hij de laatste tijd veel ellende heeft meegemaakt en dat hij daardoor last had van waanbeelden. Moeten ze hem daarom met zoveel geweld meesleuren? Daar zal hij echt niet van opknappen. ‘Het is een gevaarlijk beroep’, zeggen mensen dan. En ze gaan over tot de orde van de dag.

Ik niet. Ik had last van deze oorlogsscène. Ik werd angstig, voelde me niet meer veilig in mijn eigen buurt en zelfs niet in huis. Als ik wat minder stabiel zou zijn, had ik er misschien waanbeelden van kunnen krijgen. Maar gelukkig ken ik mijn eigen geschiedenis en triggers en kan ik mijn gevoelens goed duiden. Ik ben kind van een schizofrene moeder. Zij is, toen ik drie jaar oud was, ongeveer op dezelfde manier afgevoerd als mijn buur. Met dien verstande dat die gelukkig geen kinderen heeft die erbij stonden te kijken. Het is bijna niet uit te leggen wat het doet met een kind om daar getuige van te zijn – je moeder die het huis uit wordt gesleurd. En wat het nog altijd doet met de volwassene die ik nu ben.

 En hoe zou het voelen om met geweld uit je eigen huis gesleurd te worden? Ik heb inmiddels vrede met het gegeven dat de meeste mensen zich daar niet in wíllen verplaatsen. De leden van het arrestatieteam al helemaal niet. Maar als directbetrokkene kom je daar niet onderuit. Degenen die de ‘verwarde man’ of de ‘verwarde vrouw’ na staan, weten dat maar al te goed. Vooral als ze zelf de gedwongen opname in gang hebben gezet. Uit liefde of uit lijfsbehoud, of uit zorg voor de kinderen. Ik maak een diepe buiging voor alle naasten die ooit deze afschuwelijke beslissing hebben moeten nemen. Onder wie mijn vader, 44 jaar geleden. Respect!

Kassandra Goddijn was acht jaar lang medewerker bij Labyrint-In Perspectief en heeft haar eigen coachingpraktijk voor volwassen KOPP, www.koppcoaching.nl.

 maart 2015

Overige blogberichten