home > blog > Ruimte

Ruimte

Ik keek naar The Voice of Holland en werd diep geraakt door iets wat er gebeurde. Een van de kandidaten had gezongen en Waylon gaf commentaar. Daarna was Ali B aan de beurt. Waylon onderbrak hem en Ali zei dat hij nu aan het woord was. Opnieuw wilde Waylon hem onderbreken. Zonder zijn stem te verheffen gaf Ali met zijn intonatie en lichaamstaal de grens aan. En die werd gerespecteerd. Hij kon ongestoord zijn verhaal doen.

Dat ontroerde mij en ik kreeg er tranen van in mijn ogen. Het raakte me zo, omdat ik er moeite mee heb om mijn grenzen en mijn territorium te bewaken. Een grens aangeven, prima, maar er dan voor gaan staan en er voor zorgen dat die niet word overschreden, is een ander verhaal. Zolang ik mijn ruimte niet bescherm, zal ik situaties tegenkomen waarin iemand mijn grens overgaat. Net zo lang tot ik geleerd heb hoe ik, net als Ali, op een rustige, duidelijke en niet mis te verstane manier de regie in handen kan nemen en houden.

Als ik mijn ruimte zou kunnen aangeven door middel van bepaalde maten, bijvoorbeeld een bij een vierkante meter, dan zou ik kunnen zeggen dat ik vaak de helft weggeef aan anderen. Soms zelfs meer. Ik sta toe dat de ander mijn plek inneemt. Soms sputter ik tegen, of word ik boos. Dan vergeet ik dat ik degene ben die het voor het zeggen heeft en dat ik een ander niet de schuld kan geven als ik de regie weggeef. Ik ben verantwoordelijk voor het bewaken van mijn grenzen. En dat valt niet mee.

Ik vind het makkelijker om voor anderen te zorgen dan voor mezelf. Het is zelfs zo dat ik er keigoed in ben, in die zorg voor mijn naaste omgeving. Grenzeloos kan ik geven. Tot ik er achter kom dat ik mezelf weggeef en daardoor mijn energie kwijtraak. Als klein meisje merkte ik dat het veiliger was om zo min mogelijk op te vallen. Dus leerde ik mezelf hoe ik onzichtbaar kon zijn. Dat kwam toen goed van pas. Maar nu niet meer.

Nu wil ik mijn ruimte volledig innemen en mijzelf laten zien. Spotlight aan en gaan. Ja ja, gemakkelijker gezegd dan gedaan. Want hoe doe ik dat? Het is vooral hard werken aan mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen. Met vallen en opstaan steeds opnieuw beginnen. Zoeken naar manieren die bij mij passen. Iedere dag begin ik met een oefening om te aarden/gronden. Ik heb verschillende manieren uitgeprobeerd, tot ik er eentje vond die aansluit bij wat ik nodig heb. Zodra ik merk dat ik gedurende de dag energie kwijtraak, doe ik de oefening opnieuw. Net zo vaak als nodig is. Het helpt me om met beide benen stevig op de grond te staan en in het moment te zijn. Het gaat er immers om in het heden te leven, dat is het enige dat telt. Zo maak ik van mijn verleden niet langer mijn toekomst.

Ilona Lekahena

30-01-2017

Overige blogberichten