home > ervaringsverhaal > partner van > Soms moet je uit elkaar gaan om elkaar het leven te gunnen

Soms moet je uit elkaar gaan om elkaar het leven te gunnen

Vrouw, 62 jaar:

Wij hebben besloten dat een scheiding de enige manier is, om elkaar het leven te gunnen. Onze kinderen hebben een gezonde relatie. Ze zijn het eens met onze beslissing. Hij zoekt zijn eigen weg, met het ziekenhuis als achtervang.Ik heb mijn baan. We zullen allebei moeten leren leven met een ander toekomstbeeld. 

De aanleiding, was een begrafenis van een kennis, die na jaren depressieve klachten, zichzelf had vermoord. Ik schrok van de ontreddering van de naaste familie. Hun sprakeloosheid om de moeite en de pijn van deze ziekte onder woorden te brengen. – Dat doe ik mijzelf en mijn kinderen niet aan -. Ik ga me niet reddeloos overgeven aan de gevolgen van deze ziekte. De oorzaak, was mijn inzicht dat mijn inzet voor hem een belasting was geworden. Hij werd er depressief van. 
 
Veertig jaar geleden ontmoetten we elkaar. Hij, was na een opname van een jaar, ontslagen uit een psychiatrisch ziekenhuis. Toen de relatie serieus werd, spraken we zijn behandelend arts. Ik wilde weten welke gevolgen zijn ziekte (die niet benoemd werd) had, voor een huwelijk. We wilden graag kinderen. “Mevrouw, niets aan de hand, een eenmalige slip.”
 Ik wilde dat graag geloven. Ik vond hem boeiend, hij had uitzicht op een interessante baan die ik graag met hem wilde delen. We wilden dolgraag kinderen. Ik liet daar een eventuele carrière graag voor lopen.
Vanaf het begin van onze kennismaking kon hij gewelddadig agressief en neerbuigend zijn. Ik was dat gewend, fysiek en psychisch geweld was een geaccepteerde manier van communiceren. “Als je iemand mag knuffelen, mag je ook slaan.” 
 
Dat het niet goed was, voelde hij zelf beter aan dan ik. Door intensieve therapeutische gesprekken hield hij zich lang op de been. Dat was voor mij een rede om hem niet in de steek te laten. Hij was ook een lieve, intelligente man, hij was de kostwinner,we hadden een leuk gezin, hij was goed voor de kinderen. Ik wilde de confrontatie niet op de spits drijven, een scheiding zou een afschuwelijke strijd worden. 
Twintig jaar geleden werd het voor hem steeds moeilijker om te functioneren. Tien jaar geleden werd hij voor 100% afgekeurd. We verhuisden. Op de dag dat ik mijn vaste aanstelling had, liet hij zich opnemen. Een chaotische periode van een jaar, waarin vrijwillige opnames werden afgewisseld door gedwongen opnames. Er kwam maar geen diagnose.
 
Hij had last van homoseksuele gevoelens en was zo ongelukkig, dat ik blij geweest zou zijn, als dat het antwoord op zijn pijn had kunnen zijn. We hebben een heel traject afgelopen in het he-ho circuit. Heel interessant. Hij vond geen antwoord op zijn vragen. 
Ik verhuisde met onze jongste naar een flat in de buurt. Ik dacht, een huwelijksvakantie, een paar maanden, misschien een jaar…Uiteindelijk leverde een serieuze suïcidepoging een arts op, die hem wel kon helpen. Diagnose: een bi-polaire stoornis. Weer een opname van een jaar. Hij heeft zich eruit geknokt! 
Na twee jaar zocht hij weer toenadering. Samen wonen was voor mij geen optie. Ik was fors onderuit gegaan na het laatste avontuur. Het werd een LATrelatie van acht goede jaren. Een jaar geleden ging het weer mis.Opnames, een zelfmoordpoging en een relatie die steeds “schuldiger” werd.
 
Hulpverlening? Die is in de afgelopen jaren duidelijk veel beter geworden. Nu heb ik wel vertrouwen in artsen en SPW-ers.
Mijn ervaringen met therapeuten maakt dat ik liever mijn eigen plan trek. Ik heb geleerd om voor mezelf te zorgen. Ik vind het lastig om naar mijn omgeving duidelijk te maken wat het betekent om te houden van een man die ziek is.

Overige