home > blog > Susan

Susan

Een moeder over zorgen en mijden

Susans zoon Alexander is 26 jaar. Na een gedwongen opname in augustus 2008 en een tweejarig verblijf in een psychiatrische voorziening is hij opnieuw gedwongen opgenomen.

Klare wijn

In de vorige Susan vroeg ik me af of de hoop die ik putte uit Alexanders opname (‘een welkome vorm van respijtzorg’) terecht is. Intussen is de Rechterlijke Machtiging met een jaar verlengd. Steeds duidelijker tekent zich af in welk perspectief het leven van Alexander staat. Namelijk dat van een beschermd bestaan in een voorziening met een duidelijke structuur en dagbesteding en zonder veel druk.

Het lukt me steeds beter me daarbij neer te leggen; niet alles draait meer om hem. Dankzij de heropname kunnen we inderdaad een pas op de plaats maken en tot rust komen.

 We moeten de zorg uit handen geven. Niet omdat het geweldig is wat ze hem bieden; ze hebben nog steeds geen idee wat wel en niet werkt en hoe Alexander te motiveren. Dat zeggen ze ook hardop maar ze blijven het wel proberen; linksom of rechtsom. Die inzet maakt dat ik de dagelijkse zorg ‘om en voor’ kan loslaten. Dat als wij niet in beeld zijn, er iemand is die een oog in het zeil houdt en zich bekommert. Dat ik rustig naar een concert kan gaan zonder dat onrustige, half schuldbewuste gevoel dat ik hem aan zijn lot overlaat, daarvan genoot ik de afgelopen week nog het meest.

 Vanmorgen sloeg ik voor het eerst weer eens een boek open met veel pagina’s, een notenapparaat en literatuurverwijzingen. Het maakt me blij dat ik er zomaar zin in had om me te verdiepen in een onderzoek en nieuwsgierig te zijn naar de uitkomsten. Heerlijk dat ik verder kan kijken dan de dag van vandaag. Een ongekende luxe! Ik kijk terug op de tijd dat ik niet verder kwam dan het lezen van de krantenkoppen en de concentratie miste om het artikel dat volgde te kunnen lezen. Mijn gedachten gingen alle kanten op om steeds weer te eindigen bij Alexander.

Ik kijk terug op de jaren dat ik veel opzij zette om het hem naar de zin te maken. Het voelde als goede zorg. Maar hij zet noodgedwongen al zijn vernuft in om situaties en mensen die te veel stress oproepen, van het lijf te houden en naar zijn hand te zetten, inclusief mij.

Uit lijfsbehoud en omdat ik doorkreeg dat Alexander met mijn geschipper niets opschiet, moest ik klare wijn gaan schenken. Nee zeggen als ik niet kan of wil, ja zeggen als ik ook ja bedoel. Ik ben het gaan doen en het werkt.

Was het schuldgevoel, mijn gevoel tekort te schieten tegenover de werkelijkheid van zijn stoornis waardoor ik bleef moederen en redderen? Alsof ik iets goed te maken had, alsof ik hem opnieuw het leven kon schenken, zonder die akelige stoornis. Er is niet een antwoord. Ik denk terug aan zijn geboorte en herinner me dat ik – toen ik hem eenmaal in mijn armen had – de pijn van de weeën vergeten was.

Onder ogen gaan zien dat het is zoals het is gaat hand in hand met het scheppen van echte ruimte voor een volwassen zoon met makke. De rust is tijdelijk en de zorg blijft. Maar het schenken van klare wijn en het zonder geschipper durven kiezen voor ook mijn eigen leven en activiteiten, dat houd ik erin!

6 februari 2014

 

 

 

 

 

Overige blogberichten