home > blog > Susan

Susan

Susans zoon Alexander is 27 jaar. Na een tweede gedwongen opname in een psychiatrische voorziening in de stad, in afwachting van plaatsing in ggz-voorziening in de regio met een voor hem passend aanbod aan behandeling en begeleiding.

Afscheid

Het is zover. Sneller dan verwacht, krijgen we bericht dat er plaats is in de voorziening waar wonen en behandelen gecombineerd wordt voor de doelgroep waar Alexander in past. Ondanks de kennismaking met zijn nieuwe plek een half jaar geleden heeft hij nog geen beeld van wat de verhuizing hem zal brengen. Hij ziet als een berg tegen alweer een verhuizing op. Hoewel de instelling waar hij nu woont hem weinig kan bieden, heeft Alexander zich inmiddels wel gehecht aan zijn medecliënten en begeleiders. Hij noemt het zijn thuis. Bovendien betekent verhuizen niet alleen afscheid nemen van vertrouwde mensen, hij verlaat ook de stad waar hij is opgegroeid en zijn leven lang heeft rondgelopen. Ik zie en voel zijn angst. Omdat afglijden dreigt, wordt besloten om hem tot de verhuizing terug te plaatsen naar de gesloten afdeling. Cees of ik gaan om de dag even langs. Laatst vroeg hij me: ‘Moet ik nu mijn hele leven in de psychiatrie blijven?’ Zo’n vraag hakt in. Ik weet het antwoord niet.

Het enige wat wij hem voorhouden is dat het nieuwe huis een opstap is naar een leven met meer mogelijkheden, met perspectief op contact met leeftijdgenoten en dagbesteding. Maar of het gaat werken? Geloof ik eigenlijk wel dat het wat wordt? Soms betrap ik mezelf op de gedachte dat hij het niet redt zonder mijn wakend oog, alsof ik me niet kan voorstellen dat hij tot eigen keuzes en handelen in staat is. Ook voor mijzelf is de verhuizing aanleiding om opnieuw de balans op te maken. Ik wil zo graag vertrouwen geven aan mijn zoon en aan zijn nieuwe begeleiders – kan ik dat? Is dat loslaten?

Ik ben zielsblij dat Cees en ik aan het klussen zijn geslagen in ons  huis. Het leidt af. Dat we hier zomaar aan begonnen – met dank aan de slechte zomer – was een goed  teken. Nu kan het, blij als we zijn dat Alexander zijn eigen leven op poten aan het zetten is.

Het opruimen en het afleveren van wat weg kon bij papierbak, vuilstortplaats of kledingcontainer hielp  enorm om bij de dag te leven. Spullen waarvan ik me tot dan toe niet kon voorstellen dat ik ze ooit weg zou doen, gingen met het grootste gemak richting uitgang. Is dat loslaten?

Tijdens het opruimen dringt pas goed tot me door dat de tropenjaren echt achter ons liggen.  Alles wat ik van en over Alexander tegenkom, schoolboeken, foto’s van vroeger, schriftjes met dagboekaantekeningen, kan ik nu gewoon inzien. Is dat loslaten?

De dag van de verhuizing is aangebroken. Cees gaat met de auto, Alexander en ik met fiets en per trein. Hij zegt blij te zijn dat we met de trein reizen. Het is waar. Het is rustgevend om het landschap aan je voorbij te zien trekken. Na een kennismakingsgesprek met het hoofd van zijn nieuwe thuis, richt Cees de kamer van Alexander in en gaan Alexander en ik op inburgeringspad. We fietsen naar de nabij gelegen stad, lunchen daar, lopen rond en stuiten op de bibliotheek. Alexander gaat na of zijn pasje daar ook geldt. Heen de drukke weg, terug een prachtig weggetje door het bos. Hij staat erop mij naar de trein te brengen, draait zich om en fietst weg. Ik kijk hem na en zwaai.

 Dit is de laatste blog van Susan

6 juni 2014

 

Overige blogberichten