home > ervaringsverhaal > Van generatie op generatie op generatie.

Van generatie op generatie op generatie.

Joyce Schillemans: Mijn opa had de manisch depressieve stoornis en verbleef 20 jaar in een inrichting, mijn vader verbleef er regelmatig en nu alweer 9 jaar. Meerdere familieleden zijn er mee behept.

Vaak weten we te weinig af van stoornissen.
Wanneer een stoornis uitbreekt voelen we ons heel kwetsbaar en afhankelijk van  hulpverleners die zeggen het te weten.
Meestal krijgen we te horen dat ons leven nooit meer zal zijn, zoals het was.
Goed bedoelde adviezen over hoe we ons moeten gedragen volgen we op, vaak uit angst en onwetendheid, om vooral nooit meer last te krijgen van de stoornis.

Voor je het weet bén je de stoornis en verlies je jezelf!
Je vergeet wie je bent, je benut je kwaliteiten niet meer, je ontwikkelt jezelf mondjesmaat en vangt je dromen niet meer.

Zo ging het ook met mijn opa en mijn vader. Ze hebben nooit geweten dat je naast je medicatie, ook zelf wat kunt doen waardoor je minder tot geen last hoeft te hebben van de stoornis. Zij zijn de stoornis en hebben een hoge prijs betaald.
In 2000 kreeg ik zelf last van de manisch depressieve stoornis. De gedachte aan een toekomst perspectief van 20 jaar in een instelling wilde ik niet aanvaarden.

Toen ik keek naar het leven van mijn opa , dat van mijn vader en naar mijn eigen leven, viel mij op dat we veel gemeenschappelijks hebben.
We hebben alle drie een psychisch zieke ouder, we zijn kopp-kinderen (kinderen van een ouder met psychische problemen), met de kopp-kind problematiek, we hebben veel krachtige  overlevingsstrategieën ontwikkeld in ons kindertijd. In ons volwassen leven hebben deze doorgewerkt en voor veel problemen gezorgd, zoals het krijgen van een psychiatrische stoornis. We hebben nauwelijks een eigen identiteit ontwikkeld.

Ik was als kind veel te vroeg volwassen, vader en moeder van mijn vader en moeder, de rots in de branding, moeilijk was nooit moeilijk genoeg voor mij, teveel verantwoordelijkheden op mijn schouders, de vuile was mocht niet naar buiten, deed alles alleen, gevoelens had ik niet geleerd te uiten, aanpassen kon ik als de beste en ik was helemaal niet belangrijk. Ik deed altijd sterk. Nee zeggen, ik kan het niet, wil je me helpen, had ik nooit geleerd. Ik wilde niet tot last zijn, papa en mama hadden al genoeg last.  

Veel ingrediënten om ziek te worden. Ik werd ziek.
Ook ik kreeg een brief waarin ik kon lezen hoe ik als manisch depressieve me moest gedragen om zo min mogelijk last te hebben van de stoornis…..
Dankbaar ben ik dat ik het anders heb kunnen doen dan mijn opa en mijn vader.
Ik ben de stoornis nooit geworden. Ik heb hard aan mezelf gewerkt. Ik heb geleerd om heel veel anders te doen. Vooral om heel lief te zijn voor mezelf.
Ik heb de stoornis nooit meer gehad.

Ik heb ervaren dat heel veel mensen met een stoornis KOPP-kinderen zijn. Zowel de jeugdpsychiatrie als de jeugdgezondheidszorg beamen dat er nauwelijks hulp is voor deze kinderen. Preventieve hulp voor deze kinderen voorkomt m.i. de uitbraak van allerlei ziekten. Ik vraag mij af hoe kan dit nog bestaan.?

Toen ik als klein meisje met mijn broertje en mijn zieke vader aan de balie van de psychiatrie stond is er nooit een hulpverlener geweest die aan ons vroeg: hè klein meisje en jongetje hoe is het met jullie. Jaren later toen ik opgenomen werd en ik met mijn 3 kinderen aan de balie stond heeft geen hulpverlener gevraagd: lieve kindertjes hoe gaat het met jullie. Niemand vroeg zich af of wij onbevangen kind konden zijn.

Als ervaringsdeskundige therapeut en trainer in mijn praktijk Het roer om, horen veel van mijn cliënten voor het eerst dat ze zelf ook wat kunnen doen. Soms zijn ze 65 en hebben een vreselijk pijnlijk leven achter de rug van de ene opname in de andere.

Ik kom in veel instellingen voor mensen met een stoornis. Elke keer verlaat ik de instelling met tranen in mijn ogen. Zoveel jonge mensen zitten waarschijnlijk meer dan 20 jaar in de instelling gepsychiatriseerd hun stoornis te zijn.

Ik vind dat de psychiatrie al te lang de grote baas is over stoornissen en mensen met een stoornis. Ze laten te weinig over haar muren kijken en kijken ook weinig over de muren bij de buren. Generatie op generatie bepalen ze daardoor dat de meeste mensen met een stoornis hun stoornis zijn en blijven.

Mijn visie is dat elk mens kan leren van welke ziekte dan ook en in staat is op zijn eigen wijze zichzelf te ontwikkelen. Als er een wil is, is er een weg. Voor de een zal dit betekenen dat hij meer vaardigheden ontwikkelt om minder last te hebben van de stoornis en voor de ander kan dit betekenen dat hij zich ontwikkelt zodat hij er geen last meer van heeft.

Elke ontwikkeling is er een op weg naar een veel gelukkiger leven.

 Stopt het doorgeven bij jou?

 

Ik heb vaak achterom gekeken en veel van mijn leven geleerd

Met bibberende knieën leerde ik het roer om gooien.

Op volle kracht zing ik nu mijn eigen lied,

terwijl ik met liefde voor mezelf mijn roer in handen heb.

 

info@hetroerom.nu

 

Overige