home > blog > Blootleggen

Blootleggen

Zoals vaker gebeurt, brengen boeken en films mij de laatste weken bepaalde inzichten. In de geschiedenissen van anderen zie ik de weerspiegeling van mijn eigen verhalen. Soms raakt iets me als een donderslag bij heldere hemel, soms moet het eerst even in de week staan, voordat ik helder heb wat me zo heeft geraakt.

Sinds begin december ben ik ‘ziek thuis’ vanwege een burn-out. Het heeft wel even geduurd voordat ik dat woord wilde gebruiken. Ik noemde het ‘aangestoken, maar niet opgebrand’, terwijl ik dat wel degelijk was. En ik was zelf de aansteker. Bij iedere handeling moest ik diep nadenken, omdat ik anders vergat wat ik aan het doen was. Mijn hoofd liep over van het vele denken. Het enige wat ging, was alles laten liggen en doen waarin ik zin had. Uren heb ik mandala’s zitten kleuren, sudoko’s gemaakt en films gekeken. Dat was weliswaar heel fijn, maar tegelijkertijd een valkuil. Want ik was nog steeds bezig. En toch heeft het me goed gedaan. Ik hoefde even niets anders van mezelf. Daarvan heb ik genoten. Dat wil ik zo veel mogelijk blijven doen.

Door de jaren heen heb ik veel geleerd over mezelf en waarom ik doe wat ik doe. Het is me duidelijk geworden dat ik pas een stap kan zetten op het moment dat ik er aan toe ben. Dat kan ik niet afdwingen. Het komt op het juiste moment, net als de inzichten en weerspiegelingen. Die leggen iets bloot wat nog bedekt was en wat ik voorheen niet kon zien.

De film Fathers and Daughters liet me zien hoe het voelde als mijn vader mij wegbracht, omdat ik niet thuis kon blijven vanwege de opnames van mijn moeder. Hij heeft me weleens verteld dat ik iedere keer als hij mij bezocht, overstuur was als hij weer wegging. Ik kon mij daar niets van herinneren. Het zien van de reactie van de dochter in de film, toen haar vader haar naar zijn schoonzus bracht, omdat hij opgenomen moest worden, maakte een gevoel los dat ik diep van binnen had verstopt. Het deed immers te veel zeer. Ook het nu schrijven daarover laat mijn tranen stromen. De pijn komt in stukjes die draaglijk zijn. Steeds een stukje. Ik kan haar voelen, omdat ik daar aan toe ben. Dat was ik eerder niet. Kennelijk is het tijd om er iets mee te doen. En misschien is het blootleggen van het gevoel wel genoeg. Daar kom ik vanzelf achter.

Wat me wel duidelijk is, is dat het serieus nemen van wat ik voel een grote rol speelt bij mijn herstel. In de anderhalf jaar voorafgaande aan mijn burn-out heb ik de vele seintjes van mijn lichaam opzij gezet. Ik zag ze wel, maar niet voor wat ze echt waren: waarschuwingen om het rustiger aan te doen en mezelf niet voorbij te hollen. Ik wilde liever doorgaan met alles zo goed mogelijk te doen, omdat ik dan de minste kans liep om iets of iemand kwijt te raken. Dat ik daardoor mijzelf kon verliezen, zag ik niet. Nu wel. Dat is de winst van dit alles.

Ilona

Overige blogberichten