home > blog > Waar is plek voor mijn verhaal?

Waar is plek voor mijn verhaal?

Als het slecht met mijn broer gaat, heeft dat impact op mij. Hoeveel er vooraf gaat aan een crisisopname is met geen pen te beschrijven. Maar mijn verhaal moet er ook uit, want dat voelt lichter en minder alleen. Zo kan ik weer vooruit. Maar hoe dan en waar dan en wat voelt goed?

Jarenlang heb ik weinig van mijn pijn en verdriet gedeeld omdat ik dat niet nodig vond. Ik kon het allemaal wel alleen dragen, dacht ik. Soms loopt de emmer over. Dan is het gewoon teveel heb ik ervaren. Goed bedoelde adviezen zoals “laat het los” of “tips voor naasten” komen me de neus uit. Ook wéér een overleg met alle betrokken partijen of de volgende instantie of deskundige die wordt ingeschakeld ben ik beu. Niets lijkt te helpen en kan voorkomen dat de situatie van mijn broer verslechtert. En overal van weglopen past niet bij mij. Wat mij rest is me te zien redden met mijn eigen gevoelens en mijn eigen weg te gaan!

Wat me helpt is me niet sterker voordoen dan ik ben. Mijn verhaal, wat ik als zus van mijn broer meemaak en de bijbehorende emoties willen eruit. Dat is soms ook ongemakkelijk. Als ik een keer word overmand door emoties en iets deel, zie ik de ander schrikken. Het is voor veel mensen toch gemakkelijker om over koetjes en kalfjes te praten. Maar waar kan ik mijn verhaal dan wel kwijt? Verhalen zijn gemakkelijker te delen met lotgenoten heb ik gemerkt. Zij kennen de pijn, het verdriet en de onmacht, dus dan heb ik weinig woorden nodig. Veel verhalen kan ik delen met mensen die dichtbij me staan en waar ik steun kan vinden. Andere verhalen vertrouw ik aan papier toe, want dat ordent mijn gedachten, lucht op en geeft ruimte. Ook zijn er verhalen die in mijn hoofd en hart blijven steken omdat het lastig is hier woorden voor te vinden. Die verhalen kom ik soms tegen in een gedicht of ergens anders. Dan herken ik iets en weet ik er inspiratie uit te halen. Zo ook dit gedicht dat mij doet inzien dat gelijkwaardigheid en liefde zo belangrijk voor mij zijn. Daar kan ik mee vooruit in het leven!

Als de tocht
niet meer voert
naar de plaats
waar alles
weer goed komt,
wat houdt haar gaande?

(A. Enquist, uit ‘Adante’ de gedichten 1991 – 2000 De Arbeiderspers)

Marieke Sanders

Overige blogberichten